16 Ιανουαρίου 2018

mother! (2017)


(«Μητέρα!»)
Μια δαιδαλώδης αλληγορία μεταμφιεσμένη σε κλειστοφοβικό θρίλερ χαρακτήρων. Είναι τόσα τα επίπεδα ανάγνωσης που μπορείς να ακολουθήσεις παρακολουθώντας την ταινία, που ομολογώ ότι –αρχικά- αμέλησα την συνοχή του σεναρίου. Το «
mother!» δεν είναι η κλασική ταινία με αρχή, μέση και τέλος και αυτό είναι το μεγάλο της μειονέκτημα. Τι να την κάνω την πολυεπίπεδη ανάγνωση αν δεν στέκεται η ταινία χωρίς την αλληγορία της; Θα βρω χρόνο να την ξαναδώ και να την συζητήσω όμως δεν θα γίνει ποτέ αγαπημένη μου γιατί δεν έχει συμπαγές σενάριο ή διότι βαριέμαι τις θρησκευτικές αλληγορίες (εκτός αν είναι του Μπουνιουέλ). Κατακλείδα, δες την πριν την απορρίψεις. 

6 χρόνια CINE TWEETS, αγαλλιάζει μέχρι και η ψυχή του Θεού

19 Δεκεμβρίου 2017

Al Final Del Túnel (2016)


(Στο Τέλος του Τούνελ)
Ταινία τύπου θρίλερ και ληστείας, από αυτές που υποτίθεται βασίζονται σε ένα καλό σενάριο. Το συγκεκριμένο είναι εκούσια περίπλοκο λόγω έλλειψης συγγραφικής εμπειρίας (μαεστρίας).  Έχει κάτι τρύπες ΝΑ και ταυτόχρονα πηδάει από το ένα στερεότυπο στο άλλο. Καμία γοητεία, κανένα σεξαπίλ. Κι άλλο ένα μειονέκτημα, ο “πολυτάλαντος” σκηνοθέτης/σεναριογράφος προσπαθεί τόσο ξετσίπωτα να κλέψει το συναίσθημα από τον θεατή που με εκνεύρισε σε βαθμό να κάτσω να γράψω το μπλογκ μου μετά από δύο μήνες μπας και σώσω 2 ώρες σε κανένα φιλαράκι. 

27 Οκτωβρίου 2017

Blade Runner 2049 (2017)


Προτιμώ να επικεντρωθώ στα αρνητικά μιας σχεδόν τέλειας συνέχειας του πρώτου άφταστου αριστουργήματος. Παρόλο το ταλέντο του, παρότι  δεν έχω δει κακή ταινία του (ίσως τις έχω δει όλες) ο Βιλνέβ (όχι ο Ζακ) δεν έχει το εκτόπισμα του Ρίντλεϊ Σκοτ. Από το σάουντρακ λείπει ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και από το σενάριο λείπει ένας Φίλιπ Ντικ, να δώσει ένα διήγημα για να πατήσει πάνω. Από την άλλη, όταν το Χόλυγουντ αποφασίζει να ανοίξει την κάνουλα με τα εκατομμύρια πάνω από μια ταινία που έχει κάτι να πει, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αποστομωτικό. 

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας είναι η πεποίθηση του ανδροειδούς ότι είναι ξεχωριστός,
ότι είναι πραγματικός άρα δεν χρειάζεται να υπακούει χωρίς κρίση ή αντίρρηση.

13 Οκτωβρίου 2017

Blade of the Immortal (2017)


(Η Λεπίδα Του Αθάνατου)
Δυόμιση ωρίτσες μακέλεμα. Στα πέντε πρώτα λεπτά ο “δικός μας” έχει ήδη σφαγιάσει καμιά 100αριά κομπάρσους. Πάντα σε ανάλαφρο κλίμα ατακαδόρικου αμερικανοτραφούς χιούμορ. Κρατάω τη διακωμώδηση του γυναικείου δεν-ξερω-τι-θελισμού, όλα τα ανακατέματα των ηρώων συνέβαιναν επειδή κάποια γυναίκα ήθελε αλλά τελικά, δεν ήθελε.

Σε καμιά δεκαριά χρόνια θα φιγουράρει στις 10 καλύτερες καλτ ταινίες της δεκαετίας μας. 
Ο Μιίκε εμεινε πιστός στο αυθεντικό manga

19 Σεπτεμβρίου 2017

Chevalier (2015)


Μια ωραία, πρωτότυπη ιδέα με θεατρικές καταβολές, που την αναπτύσσει και διαχειρίζεται πολύ σωστά η Αθηνά Τσαγγάρη. Ένας άτυπος διαγωνισμός ανδροσύνης με ανώριμα κριτήρια, για την δική τους αλλά και τη δική μας διασκέδαση. Εντυπωσιακά ώριμη αντιμετώπιση των ανδρικών ανασφαλειών.  Δεν είχα πολλές προσδοκίες από τη μόνιμη συνεργάτιδα του Λάνθιμου, αφού το «Άτενμπεργκ» δεν ήταν στο στιλ μου. Και παρότι το σενάριο είναι του Ευθ. Φιλίππου (σημαίνει αυτιστικοί διάλογοι) οι ηθοποιοί (;) επιλέγουν να τους παίξουν πιο ρεαλιστικά και η ροή κυλάει άψογα. Κι άσ΄τους άλλους να λένε για «αμηχανία, απογοήτευση, νωθρότητα» κι άλλες κλισεδιάρικες παπαρολογίες κριτικών με τουπέ που δεν μπορούν να εκφράσουν τη δική τους γνώμη γιατί απλούστατα δεν έχουν άποψη και γούστο.  

Το τιμόνι εχει πέη. 


17 Ιουνίου 2017

La Collectionneuse (1967)


(«H Συλλέκτρια»)
Ταινία διαλόγου, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που αναπτύσσονται μέσα από τις σχέσεις τους. Το καλοκαίρι είναι η μόνη εποχή που απενοχοποιεί την τεμπελιά, η μόνη εποχή που μπορείς να ζεις χωρίς δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, χωρίς να πρέπει να απολογηθείς για αυτό (όλα αυτά πριν κάνεις οικογένεια). Αυτή την αίσθηση αναπαράγει ο Ερίκ Ρομέρ στην «Συλλέκτρια» ενώ παράλληλα αναλύει ένα αντισυμβατικό φλερτ, όπου ο ένας προσπαθεί να κερδίσει τον ενδιαφέρον του άλλου παίζοντας με το μυαλό του. Μόλις τρία χρόνια πριν γυρίσει το «Γόνατο Της Κλαίρ». 

Τι όμορφο και δροσερό κορίτσι. Ερωτεύτηκα. 

15 Μαρτίου 2017

The Diary Of A Teenage Girl (2015)


(«Το Ημερολόγιο Μιας Εφηβης»)
Αρχικά σε εγκλωβίζει στο ταξίδι της, και σιγά σιγά σε επαναφέρει στην πραγματικότητά σου, αδυνατώντας να κορυφωθεί. Βασισμένο σε κομικ άμεσα επηρεασμένο από την δουλειά του Ρόμπερτ Κραμπ. 
Από γυναίκες, για γυναίκες