8 Μαρτίου 2016

Love Me If You Dare (2003)


Jeux dEnfants», «Αγάπε Με Αν Τολμάς»)
Είμαι χαζός για ρομαντικές ταινίες. Λίγο αρρώστια, λίγο παράνοια να βγάζουν και με κέρδισε. Η συγκεκριμένη τα έχει αυτά συν μπόλικους συναισθηματισμούς, συν γαλλικό (χονδροειδές) χιούμορ. Κακώς συγκρίθηκε με την «Αμελί» (παρότι υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά), τούτη είναι πολύ πιο σκοτεινή. Η Κοτιγιάρ δεν είναι μόνο κουκλάρα αλλά και πολύ εκφραστική ηθοποιός.

Are you game?

7 Μαρτίου 2016

Buzzard (2014)


Περίμενα να γυρίσω σπίτι για να δω το Buzzard. Είχα συμπαθήσει πολύ τον ήρωα,  νευρικός, κακός, αχώνευτος, χωρίς φίλους και χωρίς γκομενιλίκια. Μέχρι το τελευταίο μισάωρο το καταευχαριστήθηκα, μετά έκανε μια εσωστρεφή καταθλιπτική βουτιά και το έχασε. Ξύπνησα στενοχωρημένος.


2 Μαρτίου 2016

La Migliore Offerta (2013)

(«The Best Offer», «Το Τέλειο Χτύπημα»)
Τα έξυπνα θρίλερ μυστηρίου, σε οδηγούν σε μια προβλέψιμη κινηματογραφική σύμβαση ώστε να μην περιμένεις την ανατροπή και να σε εκπλήξουν ευχάριστα. Σε αυτή την περίπτωση συνέβη το ανάποδο, οδηγούμαστε στο προβλέψιμο φινάλε περιμένοντας την ανατροπή και …μένουμε με την “ανατροπή” στο χέρι. Ομολογουμένως, στη διαδρομή για το φινάλε είχε στοιχεία που με κράτησαν αλλά δεν ήταν αρκετά για να μην απογοητευτώ (ξανά) από τον αδιάφορο Τορνατόρε. 


25 Φεβρουαρίου 2016

Anomalisa (2015)

Όταν όλα τα πρόσωπα είναι ίδια, μια ανωμαλία είναι που κάνει τη διαφορά. Μου άρεσε η γενικότερη ονειρική αλλά αγχωτική ατμόσφαιρα, μου άρεσαν δυο τρεις σκηνές μεμονωμένα αλλά συνολικά δεν με ενθουσίασε. Σίγουρα  σηκώνει πολλή συζήτηση. Ίσως την ερωτευτώ την τέταρτη φορά που τη δω. 
Σε σαράντα χρόνια απο τώρα θα παραμένει φρέσκια και γεμάτη νοήματα. 

20 Φεβρουαρίου 2016

Lost River (2014)




Πρόκειται για το ντεμπούτο του Ράιαν Γκόσλινγκ που αφήνει υποσχέσεις αλλά δεν εντυπωσιάζει. Κάπου στη μέση, έχει ένα μισάωρο παραμυθένιο, στυλιζαρισμένο κι ενδιαφέρον. Η πρώτη ώρα όμως κινείται σε μέτρια επίπεδα, όπως και το τελευταίο δεκάλεπτο που λύνεται το μυστήριο και κορυφώνεται το δράμα. Υποψιν, μου τη σπάει η φάτσα του Γκόσλινγκ. Υποψιν#2, λατρεύω τον Μέντελσον (έχω βαρεθεί να το γράφω) και την Εύα Μέντες, την πιο όμορφη ηθοποιό, oπότε κάπως εξισορρόπησε.







9 Φεβρουαρίου 2016

Bad Timing (1980)




(«Η Δύναμη Της Σάρκας»)
Οι αντρικές εμμονές και ανασφάλειες σε μια τόσο οικία ιστορία που νομίζεις ότι γράφτηκε για εσένα (αν έχεις περάσει από άσχημο χωρισμό). Το μοντάζ και η σκηνοθεσία εξυπηρετούν παραδειγματικά την αφήγηση. Εκπληκτικό το φινάλε, πολύ καλή επιλογή τραγουδιών αλλά και το πρωτότυπο μουσικό θέμα του Ρίτσαρντ Χάρτλεϊ. Η Τερέζα Ράσελ είναι κολασμένα σέξυ και ο σκηνοθέτης της προσθέτει επιπλέον ερωτισμό με τα πλάνα που της χαρίζει. Παρότι σκοτεινό και δύσπεπτο είναι σίγουρα από τα καλύτερα φιλμ του του Νίκολας Ρεγκ. 


Καύλα και ζήλεια.




 

4 Φεβρουαρίου 2016

Lifeboat (1944)



(«Ναυαγοί»)
Παραδειγματική σκηνοθεσία περιορισμένου χώρου. Ο Χίτσκοκ καταφέρνει (δεν δείχνει να δυσκολεύεται και πολύ) να δώσει κινηματογραφικό βάθος σε ένα αμιγώς θεατρικό κείμενο. Η ιστορία περιέργως (για τα δεδομένα του Μετρ) δεν είναι πολύ ενδιαφέρουσα μέχρι τη μέση αλλά από εκεί και πέρα παίρνει τα πάνω της. Καρφώνει τον θεατή με ουσιαστικά ερωτήματα περί των ανθρωπίνων ενστίκτων και κατά πόσο αυτά λαθεύουν ή πρέπει να τα ακολουθούμε. Τροφή για σκέψη, που λένε και στα ορεινά χωριά της Εύβοιας. 
Βασισμένο σε βιβλίο του Στάινμπεκ