Pretty Village Pretty Flame (1996)

(«Όμορφα Χωριά, Όμορφα Καίγονται», «Lepa Sela Lepo Gore»)
Αντιπολεμικό δράμα με μπόλικο μαύρο χιούμορ. Κυρίως είναι ταινία χαρακτήρων. Η αλληλεπίδραση που έχουν μεταξύ τους, βγάζει στην επιφάνεια τα κόμπλεξ αυτών που αντιπροσωπεύει ο καθένας τους. Τα χιουμοριστικά διαλλείματα βοηθούν γιατί το θέμα από μόνο του σου μαυρίζει την ψυχή. Ο εμφύλιος πόλεμος είναι η αποκορύφωση του παραλογισμού των πολέμων. 

Πολλές σκηνές είναι από πλάνα που τραβήχτηκαν στον πόλεμο όπου πραγματικά καίγονταν χωριά.

Follow @CineTwts

Fudoh: The New Generation (1996)

***1/2            
(«Gokudō sengokushi: Fudō»)
Ιαπωνέζικη καφρίλα δράσης. Και μόνο τα 5 πρώτα λεπτά να δεις είναι αρκετά, δεν θα ξεκολλάς από την οθόνη. Δεκάχρονοι δολοφόνοι, μαθητριούλες με κοντές φουστίτσες και κοντόκανες καραμπίνες, παιδάκια που παίζουν να παίζουν ποδόσφαιρο με ανθρώπινα κεφάλια,  σουρεάλα. Από τις πρώτες ταινίες του Τακάσι Μιίκε, ενός σκηνοθέτη με όραμα που αφιερώνει -εκ πεποιθήσεως- το ταλέντο του στα b-movies. Δηλώνω ενθουσιασμένος.

Follow @CineTwts

Conspirators Of Pleasure (1996)

****
(«Spiklenci slasti», «Συνωμότες Της Ηδονής»)
Γιούχου ταινία, οχτάρι χωρίς σκέψη. Εξωραϊσμός του φετίχ σε ένα σουρεαλιστικό παραμύθι με ζωντανά καρτούν. Χωρίς κουβέντα για 85 λεπτά, ο Τσέχος σκηνοθέτης/ανιματέρ Γιαν Σβάνκμαϊερ κατορθώνει ένα πρωτότυπο ντελίριο ερωτικής πρόκλησης και μαύρου χιούμορ.

Follow @CineTwts

Sydney (1996)

***1/2
(«Hard Eight»)
Σκηνοθετικό ντεμπούτο του Πολ Τόμας Άντερσον. Χαμηλών τόνων ταινία που στηρίζει το βάρος της στους χαρακτήρες των ηρώων. Με κοφτερούς διαλόγους που χωρίς τερτίπια κτυπάνε κατευθείαν στο ψαχνό. Η Γκουίνεθ Πάλτροου σε κόντρα ρόλο βγάζει το καλύτερο πρόσωπό της ενώ αναδεικνύονται εύκολα και οι καρατερίστες Φίλιπ Μπέικερ Χολ και Τζον Ράιλι. Μια από τις καλύτερες ταινίες του Πολ Τόμας Άντερσον.

Follow @CineTwts

Don't Be A Menace To South Central While Drinking Your Juice In The Hood (1996)

**
(«Τρομερά Παιδιά»)
Σαχλαμαροκαμενιά των αδερφών Wayans, που παρωδεί ένα κάρο "μαύρες" ταινίες της εποχής της. Αυτές οι ταινίες είναι σαν τα ψάρια, τρώγονται μόνο μόλις βγουν από το τηγάνι. Εγώ την είδα 15 χρόνια αργότερα, λογικό είναι να μην πιάνω το πνεύμα, αν και η συγκεκριμένη ούτε τότε θα με έκανε να γελάσω.

Follow @CineTwts

Ράδιο Μόσχα (1996)

**

Γύρω στο μισάωρο ξεκίνησε να έχει μια υποτυπώδη πλοκή και πάλι ήταν δύσκολο να την παρακολουθήσεις αφού μιλάνε τρεις διαφορετικές γλώσσες και υπότιτλοι δεν υπάρχουν. Εικαστικά, θυμίζει πολύ το σινεμά του Νίκου Νικολαΐδη. Ο σκηνοθέτης Νίκος Τριανταφυλλίδης (γιος του Χάρρυ Κλυνν και διευθυντής του φεστιβάλ καλτ ελληνικού κινηματογράφου) προσπαθεί να γυρίσει μια ταινία καλτ άλλα δεν του βγαίνει πολύ καλά. Σε όσες σκηνές συμμετείχε ο Ντίνος Ηλιόπουλος έλαμπε και ανέβαζε κατευθείαν το επίπεδο.

Follow @CineTwts