Back To The Future Part III (1990)

**

Στην αρχή νόμιζα ότι δεν την είχα ξαναδεί, μετά από κάποιες σκηνές όμως την θυμήθηκα. Τι θέλω να πω; Σαν παιδί, τα δύο προηγούμενα «Back To The Future» δεν τα είχα ξεχάσει, αντιθέτως αυτό το είχα σχεδόν διαγράψει. Είναι η πιο άνοστη από τις τρεις ταινίες. Όλη η πλοκή εξελίσσεται στο Φαρ Ουέστ, έχει μια χρονομηχανή και σε όλη τη διάρκεια της ταινίας είναι χαλασμένη, ανέμπνευστο.

Follow @CineTwts

Insidious (2010)

**1/2

(«Παγιδευμένη Ψυχή») 

Μου είχαν πει ότι είναι από τα καλά θρίλερ της προηγούμενης χρονιάς, λάθος. Όχι κάτι παραπάνω από τα υπόλοιπα θριλεράκια με φαντάσματα που στοιχειώνουν σπίτια, ανθρώπους κτλ. Αυτό που είχε παραπάνω ίσως, ήταν το φινάλε το οποίο δεν το περίμενα (πιθανότατα λόγω προβλεψιμότητας της υπόλοιπης ταινίας).

Follow @CineTwts

Back To The Future Part II (1989)

***

Ισάξια με την προηγούμενη. Ακόμα πιο μπερδεμένο σενάριο (όχι ακατανόητο ή κουραστικό) αλλά εξίσου έξυπνο και χιουμοριστικό. Αυτή τη φορά ο Μακφλάι και ο Ντοκ, μεταφέρονται στο μέλλον, στο 2015 (δεν μοιάζει πολύ με την εποχή μας αν και κάποια σημεία τα πέτυχαν). Ακόμα πιο εντυπωσιακά εφέ, ακόμα πιο εντυπωσιακά ταξίδια, χωρίς όμως να υποτιμούν την ανάπτυξη του σεναρίου.

Follow @CineTwts

Back To The Future (1985)

***

Νεανική περιπέτεια, ένα μοντέρνο παραμύθι.  Ο Μακφλάι μαθητής ακόμα, κάνει παρέα με έναν "τρελό" επιστήμονα που εφευρίσκει την μηχανή του χρόνου (ένα απίστευτο αυτοκίνητο). Ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ζεμέκις χρησιμοποιεί την τελευταία λέξη της τεχνολογίας (της εποχής) για να επεκτείνει την δράση και την πλοκή (όπως κάνει και ο Σκορτσέζε στο «Hugo»), και όχι επιδεικτικά μόνο και μόνο για να κόψουν εισιτήρια, όπως κάνει για παράδειγμα το «Transformers». Ο Σπίλμπεργκ βρίσκεται στην παραγωγή και η παρουσία του είναι τόσο έντονη που σε κάποιες φάσεις νόμιζα ότι θα βγει ο Ιντιάνα Τζόουνς για να τους σώσει.

Follow @CineTwts

Crash (2004)

**1/2

Μια μετριότητα που κέρδισε διθυραμβικές κριτικές και βραβεία. Η σοβαροφάνειά του και μόνο με ξενερώνει τέρμα, το γεγονός δε ότι ψάρωσε και την κριτική επιτροπή στα Όσκαρ το κάνει ακόμα πιο μισητό. Χίλιες φορές προτιμώ το «Crash» του Κρόνενμπεργκ.

Follow @CineTwts

Inferno (1980)

*** 

(«Οι 3 Πύλες της Κολάσεως»)

Θρίλερ φρίκης και τρόμου, με έντονο σασπένς (και έναν τεράστιο μύθο γύρω από το όνομά του) από τον μετρ των ταινιών giallo, Ντάριο Αρτζέντο («Suspiria»). Γυρισμένο στην πιο κιτς δεκαετία, αυτή του 80, έχει συνέχεια κόκκινους, πράσινους και μπλε ψυχρούς φωτισμούς που κουράζουν το μάτι. Η πλοκή είναι ανύπαρκτη, γίνεται τέτοιο αλαλούμ που καμιά ώρα αφού είχε ξεκινήσει η ταινία ακόμα δεν ξέρεις ποιός είναι ο πρωταγωνιστής ή ποιανού την ιστορία παρακολουθείς (όποιον “ακολουθεί” η κάμερα, ξαφνικά σκοτώνεται). Παρόλη την έλλειψη σεναρίου, έχει σκηνές που θα σου μείνουν στο μυαλό. Εξαιρετική η μουσική επένδυση του Κιθ Έμερσον.

Follow @CineTwts