3 Οκτωβρίου 2013

Monsieur Lazhar (2011)

****
(«Ο Εξαιρετικός Κύριος Λαζάρ»)
Δράμα. Μου θύμισε κάπως το σινεμά του Κουαρισμάκι. Μέσω μιας ήπιας, μελαγχολικής οδού  προσδιορίζει τις συνέπειες της βίας σε μια τάξη δημοτικού που προεκτείνεται αναλογικά σε ολόκληρη την κοινωνία. Το είδα όλο με μια ανάσα, γεμάτος αγωνία να δω που το πάει. Δεν σου κρύβω ότι στο τέλος συγκινήθηκα.

2 Οκτωβρίου 2013

Romeo And Juliet (1968)

***1/2
(«Ρωμαίος Και Ιουλιέτα»)
Σαίξπηρ (είναι αυτούσια κατηγορία). Ακαδημαϊκή προσέγγιση πολύ κοντά στο πρωτότυπο κείμενο. Ο σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφιρέλι επιλέγει να διατηρήσει την θεατρικότητα ακόμα και στις ερμηνείες (μια από τις ελάχιστες φορές που δεν με ενόχλησε). Τα κουστούμια και τα σκηνικά είναι πολύ πειστικά. Γενικά είναι μια πολύ καλή κινηματογραφική αναπαραγωγή (πιθανόν η καλύτερη) με την καλύτερη –αδιαμφισβήτητα- Ιουλιέτα του σινεμά.  

1 Οκτωβρίου 2013

Gozu (2003)



***1/2
(«Gokudô Kyôfu Dai-Gekijô»)
Μυστηρίου φαντασίας. Καλύτερη λέξη να την περιγράψει είναι “παρανόια”. Φαντάσου το πιο σκοτεινό σύμπαν που έχει πλάσει ποτέ ο Ντέιβιντ Λιντς και πρόσθεσε ακραία γιαπωνέζικη ανωμαλία. Ο μόνος σώφρων στην ταινία είναι ο κεντρικός ήρωας και πρέπει να αντιμετωπίσει αλλόκοτες, τρομακτικά διεστραμμένες καταστάσεις. Δεν θα την πρότεινα αν δεν είσαι λίγο εξοικειωμένος με το έργο του Τακάσι Μιίκε.


La Ley Del Deseo (1987)



**1/2
(«Ο Νόμος Του Πόθου», «
Law Of Desire»)
Μελό κωμωδία. Φόνοι, γκέι, τραβεστί και ότι άλλο μπορούσε να σοκάρει το κοινό τη δεκαετία του ογδόντα, ανακατεμένο με το τραβηγμένο-από-τα-μαλλιά μελόδραμα, σήμερα –ευτυχώς- θεωρείτε παρωχημένο (εκτός αν είσαι οπαδός της Λουκά ή/και πιστεύεις ότι ο σατανάς κρύβεται στο
Furby).

Five Easy Pieces (1970)


***
(«Πέντε Εύκολα Κομμάτια»)
Δράμα. Γιός αριστοκρατικής οικογένειας με μουσική μόρφωση, τους έχει παρατήσει και ζει στο Νότο ως μεταλλωρύχος. Θέλει να ξεφύγει από τον πλασματικό μικρόκοσμό της οικογένειας, να ζήσει δύσκολα αλλά πραγματικά. Ταυτόχρονα σχολιάζει πολύ επιτυχημένα τις διάφορες ταξικές διαφορές.