Drinking Buddies (2013)

(«Ποτέ Μη Λες Ποτά»)
Ανάλαφρη, ευχάριστη, την βλέπεις ένα απογευματάκι και σου φτιάχνει την διάθεση. Έχουμε συνηθίσει οι ρομαντικές κομεντί να απευθύνονται σε γυναίκες. Το «Drinking Buddies» φρεσκάρει το είδος, ενώ απευθύνεται σε ένα συναισθηματικό κοινό ανεξαρτήτως φύλλου. Όλοι οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να είναι φιλαράκια μου, μου άρεσε πολύ αυτό, όπως επίσης ότι αλλού έδειχνε η πλοκή να πηγαίνει και αλλού πήγε, πάντα με κερδίζουν αυτές οι μανούβρες. Τέλος, τι πιο όμορφο από το να παρακολουθείς την Ολίβια Γουάιλντ να σουλατσάρει στην οθόνη σου; 

Follow @CineTwts

Whatever Works (2009)

(«Κι Αν Σου Κάτσει;)
Η επιστροφή του Γούντι Άλλεν στην κωμωδία, για να γίνω πιο σαφής, η επιστροφή του στη νευρωτική κωμωδία, την κωμωδία που τον ανέδειξε, τη δική του κωμωδία. Μόνο που παραδίδει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον φυσικό διάδοχό του, τον Λάρι Ντέιβιντ. Μαζί, δημιουργούν έναν χαρακτήρα απολαυστικό. Κυνικός, μισάνθρωπος, πραγματιστής, ένας απαισιόδοξος διανοούμενος χωρίς κοινό ή μάλλον με κοινό του εμάς, τους θεατές της ταινίας.

Follow @CineTwts

Les Amants Criminels (1999)

(«Σατανικοί Εραστές», «Criminal Lovers»)
Ο προβοκάτορας Φρανσουά Οζόν στα καλύτερά του. Ένα παιδικό παραμύθι ιδωμένο σαν ιστορία τρόμου. Κανιβαλισμός, ομοφοβία, μισογυνισμός, σεξουαλικός σαδισμός από όλα έχει ο μπαξές. Εξαιρετικός ρυθμός μέχρι το τέλος. 

Follow @CineTwts

Zombie Strippers (2008)

 

Κωμωδία τρόμου. Όμορφες, σιλικονάτες μπάρμπι, χορεύουν ημίγυμνες (ενίοτε και ολόγυμνες) λίγο πριν μεταμορφωθούν σε ζόμπι και γίνει μακελειό. Πολύ ειλικρινής ως προς τον εαυτό της αλλά και ως προς το κοινό της. Η βαθμολογία μου είναι χαμηλή αλλά όχι αρνητική, διασκέδασα αφάνταστα και την προτείνω ανεπιφύλαχτα (σε υποψιασμένους). Α, πρωταγωνιστεί η Τζίνα Τζέιμσον.

  They're zombies. They're strippers. They're zombie strippers!

Η ταινία επιδιώκει την κακή βαθμολογία.

Follow @CineTwts