Les Yeux Sans Visage (1960)

***
(«Eyes Without A Face») 
Γαλλικό θρίλερ που παρά την ηλικία του παρακολουθείται εύκολα ακόμα και σήμερα. Αποτέλεσε την βάση πάνω στην οποία ο Αλμοδοβάρ έστησε το απαράδεκτο «La Piel Que Habito». Ο χειρουργός πατέρας θέλει να επανορθώσει το ολικά κατεστραμμένο πρόσωπο της κόρης του, το δίλημμα προφανές, αντέχεις το βάρος της δολοφονίας ενός αθώου κοριτσιού με την ελπίδα να αποκατασταθεί το πρόσωπό σου; Είναι ένοχος ένας πατέρας που προσπαθεί με θεμιτά και αθέμιτα μέσα να επιστρέψει τη ζωή στην κόρη του; Την μουσική της ταινίας έχει συνθέσει ο μεγάλος Μορίς Ζαρ, πατέρας του Ζαν-Μισέλ.

Follow @CineTwts

Flesh + Blood (1985)

*** 

(«Σάρκα Και Αίμα»)

Ταινία εποχής με κάστρα, ιππότες, πανούκλα και βεβαίως την πριγκιποπούλα που πρέπει να σωθεί. Εξελίσσεται κάπου στον Μεσαίωνα και δεν διστάζει να αναπαραστήσει την εποχή όπως περίπου ήταν, τρομερά βίαιη και αποκρουστική για τον σημερινό άνθρωπο.  Περιέργως η ταινία είναι ξεχασμένη παρότι βλέπεται πολύ ευχάριστα. Πρώτη ταινία του Πολ Βερχόφεν στην Αμερική.

Aπό τις πρώτες εμφανίσεις της Τζένιφερ Τζέισον Λι στον κινηματογράφο (και άκρως αποκαλυπτική).

Follow @CineTwts

Mary And Max (2009)

****

Δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι με μόνο κοινό τους τη μοναξιά τους, γίνονται φίλοι δια αλληλογραφίας (pen pals).  Πολύ ιδιαίτερο και ευαίσθητο animation με αρκετές δόσεις μελαγχολικού, μαύρου χιούμορ.

Follow @CineTwts

The Dictator (2012)

***1/2
Δεν είναι επιπέδου «Borat» ή «Bruno» αλλά δεν θα ήταν και δίκαιη η σύγκριση αφού ο «Δικτάτορας» κινείτε βάση σεναρίου και αφήνει ελάχιστο (κι αν αφήνει) χώρο σε αυτοσχεδιασμούς. Γεγονός παραμένει ότι γελάς καθόλη τη διάρκεια της ταινίας και σε ένα- δύο σημεία μάλιστα, μπορεί και να δακρύσεις. Δεν είναι όλα τα αστεία καλά αλλά όταν πρέπει να γεμίσεις μιάμιση ώρα με αστείες ατάκες αναμενόμενο είναι κάποια να μην είναι εύστοχα. Αν δεν είσαι εξοικειωμένος με το χιούμορ του Σάσα Μπάρον Κοέν (καταρχήν εξοικειώσου) αξίζει να σε προειδοποιήσω ότι είναι αρκετά ακραίο, σατιρίζει κάθε μειονεκτική κοινωνική ομάδα και οποιοδήποτε ιερό ή ταμπού της κοινωνίας. 

Πολύ θαρραλέο το cameo της Μέγκαν Φοξ

Follow @CineTwts

Hunger (2008)

***1/2

Είναι εντυπωσιακό πως κατάφερε να διατηρήσει το βλέμμα μου στην οθόνη παρότι η ταινία έχει ελάχιστους διαλόγους και καθόλου (αν δεν κάνω λάθος) στο τελευταίο μισάωρο. Συγκλονιστικός ο Φασμπέντερ, δεν αναφέρομαι στο ότι έχασε 20 κιλά για το ρόλο αλλά σε όλη την ερμηνεία του (ίσως είναι κάποιου είδους μόδα, τέσσερα χρόνια νωρίτερα ο Κρίστιαν Μπέιλ για το «The Machinist» έχασε 30 κιλά). Άριστη η σκηνοθεσία του Στιβ ΜακΚουίν που με το «Hunger» κάνει το ντεμπούτο του.

Follow @CineTwts

Martha Marcy May Marlen (2011)

***1/2

Περίμενα κάτι παραπάνω, υποτίθεται ότι είναι η “εναλλακτική” αποκάλυψη της περασμένης χρονιάς. Πολύ καλές ερμηνείες, αρκετά δουλεμένο σενάριο και πρωτότυπο θέμα. Από την πρώτη σκηνή κερδίζει το ενδιαφέρον σου και σε κρατάει προσηλωμένο μέχρι το απότομο (και αμήχανο) φινάλε.

Follow @CineTwts

Anonymous (2011)

***1/2

Η ταινία αμφισβητεί ανοιχτά την γνησιότητα των έργων του Γουίλιαμ Σαίξπηρ και εικάζει ότι πίσω από τη συγγραφή τους ήταν κάποιος ευγενής. Ασχέτως αν αυτό έχει βάση ή όχι, σαν σεναριακή ιδέα σε πείθει και λειτουργεί καλά.  Έχει καλές ερμηνείες και γίνεται πολύ εντυπωσιακή αναπαράσταση του Λονδίνου του 16^ου αιώνα. Το φινάλε -εσκεμμένα πιστεύω- παραπέμπει σε αρχαιοελληνική τραγωδία όμως κάποιες απρόσμενες ανατροπές του δίνουν έναν πολύ ευχάριστο τόνο.  Η μεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι το σκηνοθέτησε ο Ρόλαντ Έμεριχ των χολιγουντιανών μπλοκμπάστερ!

Follow @CineTwts