Zardoz (1974)

Επιστημονικής φαντασίας. Άλλη μια ταινία που “ξεκινάει” μετά την πρώτη ώρα. Θίγει και προσπαθεί να δώσει και μια απάντηση πάνω στην ανθρώπινη εξέλιξη που ξεκινά από την έμφυτη περιέργεια και τερματίζει με την έμφυτη -και πάλι- ματαιοδοξία. Δευτερευόντως, ασχολείται με φιλοσοφικά ερωτήματα περί της αφθαρσίας και της αθανασίας, των νοητικών διαφοροποιήσεων, των ταξικών διαφορών και της επανάστασης ως εκδίκησης των τάξεων, της έννοιας του θεού και των λογικών κενών που καλύπτει. Παραμένει ένα εξευγενισμένο b-movie με ήρωα μια καρικατούρα που παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό του. (έχει και λίγο βυζάκι μέσα στα πλαίσια της υψηλής κουλτούρας).

έχει και λίγο βυζάκι μέσα στα πλαίσια της υψηλής κουλτούρας

Follow @CineTwts

Swept Away (1974)

****
(«Η Κυρία Κι Ο Ναύτης», «Travolti Da Un Insolito Destino Nell'Azzurro Mare D'Agosto»)
Άνετο οχταράκι.  Αναλύει τη σχέση ενός άντρα με μια γυναίκα -παραλληλίζοντάς το ταυτόχρονα με αντίθετες πολιτικές ιδεολογίες- και το πάει καλά από την αρχή μέχρι και το τέλος. Έχει το χιουμοράκι του όπου χρειάζεται, έχει ξύλο όπου χρειάζεται, έχει ερωτικές σκηνές όσο χρειάζεται και δύο πρωταγωνιστές γεννημένους γι' αυτούς τους ρόλους. Βγάζω το καπέλο μου στην κυρία Βερτμίλερ που έγραψε και σκηνοθέτησε μια τόσο "αντρική" ταινία.

"Φίλα το χέρι του αφέντη"

Follow @CineTwts

House Of Whipcord (1974)

**1/2
Καλούλι αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας... έχει τις ανατροπούλες του, είναι ψιλοβίαιο, ακουμπάει ένα καλτ στάτους αλλά δεν το φχαριστήθηκα πολύ, ίσως επειδή με μπέρδευε το σενάριο. Η πρωταγωνίστρια όμως ήταν τραγική. Η ψεύτικη γαλλική προφορά της ήταν φαιδρή. Μου θύμισε τον τρόπο μου μιλάνε οι Τσέχες στις αμερικάνικες τσόντες. Από ερμηνεία, χειρότερη και από την Αλίκη όταν έκανε “ματάκια” στην κάμερα. Βέβαια, ήταν πολύ καλή στο να δείχνει βυζάκια και κωλαράκι, αυτό ήταν εξάλλου και το επάγγελμά της. 

Η πρωταγωνίστρια Penny Irving ήταν απο τα πιο πετυχημένα κορίτσια της "σελίδας 3" κατά τη δεκαετία του 70.

Follow @CineTwts

Death Wish (1974)

**1/2
(«Ο Εκδικητής Της Νύχτας»)
Γερασμένη ταινία δράσης, με μια σκληρή σκηνή βιασμού, που την βοήθησε να αποκτήσει το καλτ στάτους για το οποίο φημίζεται. Ο Τσαρλς Μπρόνσον στον ρόλο της καριέρας του, πολεμά μόνος του την εγκληματικότητα της Νέας Υόρκης. Καλό ηθοποιό δεν τον λες αλλά η παρουσία του μαγνητίζει τον θεατή και γεμίζει την οθόνη. Από τους πιο ενοχλητικούς χαρακτήρες στην ιστορία του σινεμά ο “γαμπρός” του Τσαρλς Μπρόνσον που τον φωνάζει συνέχεια «μπαμπά».  

Follow @CineTwts