Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1967. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1967. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

17 Ιουνίου 2017

La Collectionneuse (1967)


(«H Συλλέκτρια»)
Ταινία διαλόγου, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που αναπτύσσονται μέσα από τις σχέσεις τους. Το καλοκαίρι είναι η μόνη εποχή που απενοχοποιεί την τεμπελιά, η μόνη εποχή που μπορείς να ζεις χωρίς δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, χωρίς να πρέπει να απολογηθείς για αυτό (όλα αυτά πριν κάνεις οικογένεια). Αυτή την αίσθηση αναπαράγει ο Ερίκ Ρομέρ στην «Συλλέκτρια» ενώ παράλληλα αναλύει ένα αντισυμβατικό φλερτ, όπου ο ένας προσπαθεί να κερδίσει τον ενδιαφέρον του άλλου παίζοντας με το μυαλό του. Μόλις τρία χρόνια πριν γυρίσει το «Γόνατο Της Κλαίρ». 

Τι όμορφο και δροσερό κορίτσι. Ερωτεύτηκα. 

23 Νοεμβρίου 2013

Who’s That Knocking At My Door (1967)




I Call First»)
Δραματική ρομαντζάδα στη κακόφημη Νέα Υόρκη της υπέρμετρης εγκληματικότητας. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε (ή Σκορτσέζι όπως τον λένε οι βλαχοαμερικάνοι). Τις σημερινές του εμμονές τις διακρίνουμε από τότε στο έργο του, Νέα Υόρκη, βία, θρήσκοι Ιταλό-Αμερικανούς γκάνγκστερ, ενοχή και σωτηρία. Επίσης πρώτη εμφάνιση του Χάρβεϊ Καϊτέλ που ήδη στα 26 του χρόνια κέρδιζε όλες τις σκηνές. 



4 Οκτωβρίου 2013

Οι Βοσκοί (1967)



****1/2
Thanos And Despina», «The Shepherds Of Calamity», «Les Pâtres Du Désordre»)
Σκληρή, ρεαλιστική -αλλά όχι μίζερη- απεικόνιση της ζωής στο κεφαλοχώρι του ‘60. Ωμές εικόνες, μαύρο χιούμορ, στοιχεία
horror, δεισιδαιμονίες, αναρχο-σουρεάλα του κερατά (λογοκρίθηκε επί χούντας). Πήρα τεράστια χαρά που ανακάλυψα μια ελληνική ταινία γυρισμένη σχεδόν πενήντα χρόνια πριν, τόσο αντισυμβατική κι έξω από τα ελληνικά –κινηματογραφικά- δεδομένα.

13 Σεπτεμβρίου 2013

Οι Σφαίρες Δεν Γυρίζουν Πίσω (1967)


***1/2
Ελληνικό γουέστερν. Πιστολίδια, άλογα, κυνηγητά και ελληνική επαρχεία, αξίζει οπωσδήποτε να το δεις. Σοβαρή παραγωγή, με καλογραμμένο σενάριο του Νίκου Φώσκολου που το πάει καλά και στη σκηνοθεσία (με εμφανείς επιρροές από το σινεμά του Σέρτζιο Λεόνε). Ένα κλικ κάτω από «Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο». 






(την γνωριμία μου με την ταινία την οφείλω στον Άκη Καπράνο, έγραψε “ δεν έχει λάβει τη δόξα που της αρμόζει” και με έψησε.)