Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1997. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1997. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

15 Δεκεμβρίου 2016

Children Of Heaven (1997)


(«Τα Παιδιά Του Παραδείσου», «Bacheha-Ye aseman»)
Σε αιχμαλωτίζει στο ρυθμό της, σε επιστρέφει στην παιδική σου ηλικία όπου μια αποβολή από το σχολείο φαντάζει ανεπανόρθωτη ζημιά. Ταυτόχρονα θίγει ζητήματα κοινωνικής ανισότητας χωρίς όμως να τα προτάσσει ως εμπόδιο στην ομαλότητα της καθημερινότητας. Φτωχοί άνθρωποι διατηρούν την αξιοπρέπειά τους παρά τις αντιξοότητες που τους επιφυλάσσει η ζωή. Παρόλο το απλοϊκό σενάριο, η αθωότητα και η τρυφερή φύση των παιδιών είναι που συγκινεί και συναρπάζει. 


Έχασε το ξενόγλωσσο όσκαρ από το «Η Ζωή Είναι Ωραία» του Μπενίνι.

29 Νοεμβρίου 2016

The House Of Yes (1997)


(«Το Σπίτι Της Σιωπής»)
Οικογενειακό δράμα βασισμένο σε βιτριολικούς διαλόγους. Μεταφορά θεατρικού έργου, κάτι που πολλές φορές γίνεται άκομψα αντιληπτό. Στο πρώτο μέρος είναι σχετικά αδιάφορο και λίγο ψυχοπλακωτικό. Φυσικά και το δεύτερο μέρος είναι ψυχοπλακωτικό αλλά σε συνδυασμό με μια διαστροφή που εμένα μου κεντρίζει το ενδιαφέρον.  



2 Σεπτεμβρίου 2014

Lolita (1997)



Το ιστορικό του «καλού» παιδεραστή. Πρωτοκλασάτες οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, ειδικά αυτή της -δεκαπεντάχρονης τότε- Ντόμινικ Σουέιν. Ομολογουμένως, πετυχημένη η σκηνοθεσία αφού καταφέρνει να προβάλει ταυτόχρονα την παιδική αθωότητα αλλά και τον ερωτισμό της ηρωίδας. 


10 Απριλίου 2014

Brat (1997)




Brother»)
Ο ήρωας της ταινίας, ο Ντανίλα, είναι έντονα συναισθηματικός, συμπονετικός, ακούει συνέχεια την αγαπημένη του μουσική και βοηθάει τους αδύναμους. Παράλληλα είναι αδίστακτος, επιβάλει το δίκαιο, ακόμα και με λάθος τρόπο. Σκοτώνει αβέρτα κουβέρτα, χωρίς δεύτερες σκέψεις αλλά πάντα βάση των ηθικών κανόνων που ακολουθεί, της “ηθικής του δρόμου”. Άλλωστε, στην Αγία Πετρούπολη της μετασοβιετικής εποχής, η βία και η ανομία αποτελεί καθημερινότητα. Η Δυτική κουλτούρα έχει εισβάλει στην κοινωνία και η νεολαία είναι ευτυχισμένη καταναλώνοντας ναρκωτικά και μακντόναλντς.


Ταινία γεμάτη μουσικές που έχουν κυρίαρχο ρόλο, αν και δεν μου άρεσε η ρώσικη λαϊκο-ποπ, 
ομολογουμένως η μουσική χρησιμοποιείται πολύ εύστοχα.