Naked (1993)

****
(«Γυμνός»)
Κωλογούσταρα. Περιπλάνηση σε μια πιο σκοτεινή πλευρά του Λονδίνου της δεκαετίας του 90. Βγάζει ανθρωπιά μέσα από την απάνθρωπη συμπεριφορά. Επαναστατεί ενάντια στην ίδια την ύπαρξή του. Το πιο παράταιρο και κυνικό "λαβ στόρι" που έχω δει εδώ και καιρό. 
 

Follow @CineTwts

Groundhog Day (1993)

****1/2
(«Η Μέρα Της Μαρμότας»)
Την είδα ξανά φέτος και μου έκανε εντύπωση ότι μετά από 20 χρόνια παραμένει φρέσκια. Δεν είναι απλώς μια πρωτότυπη σεναριακά ιδέα, είναι και εξαιρετικά καλά ανεπτυγμένη. Βάλε στο σύνολο και τον Μπιλ Μάρεϊ (σε δαιμονισμένη φόρμα) σε έναν ρόλο που πραγματικά ΚΑΝΕΙΣ άλλος δεν θα απέδιδε τόσο πειστικά και μόλις δημιούργησες μια από τις καλύτερες κωμωδίες των νάιντις (και όχι μόνο). 

Follow @CineTwts

What's Eating Gilbert Grape (1993)

***1/2
(«Τι Βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ»)
Όταν ακόμα ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο δεν ήταν ευρύτερα γνωστός και ο Τζόνι Ντεπ είχε μόλις κάνει τα πρώτα του κινηματογραφικά βήματα με το «Edward Scissorhands» και το «Arizona Dream», είχαν συμπρωταγωνιστεί σε αυτή την ήπιων τόνων ταινία, που πιθανόν δεν ανταποκρινόταν στις “απαιτήσεις” των θαυμαστριών τους και πέρασε απαρατήρητη. Η καλύτερη που έχει σκηνοθετήσει ο Λάσε Χάλστρομ στην Αμερική και σίγουρα η καλύτερη ερμηνεία που έχει δώσει ποτέ στη ζωή του ο ΝτιΚάπριο (μόλις 19 ετών). Ερμηνεία που θα έπρεπε να βραβευτεί με Όσκαρ (και ότι άλλο βραβείο υποκριτικής υπάρχει) και έπειτα να του το δίνουν κάθε χρόνο, τιμής ένεκεν. 

Follow @CineTwts

Romeo Is Bleeding (1993)

***1/2
Θρίλερ-νουάρ της αγαπημένης μου δεκαετίας, με μπόλικο σαξόφωνο στο σάουντρακ, φαμ φατάλ και έναν νεαρό Γκάρι Όλντμαν στα ντουζένια του, τι να μην μου αρέσει; Η Λένα Όλιν δίνει ρέστα στο ρόλο της μοιραίας γυναίκας, πολύ καλές και οι Αναμπέλα Σιόρα (της έχω μια αδυναμία) και Τζούλιετ Λούις. Ένα τεράστιο μπράβο στην σεναριογράφο Χίλαρι Χένκιν (η οποία δυστυχώς από το 1997 δεν μας έχει δώσει άλλη ταινία). 

ο τίτλος της ταινίας είναι εμπνευσμένος από ένα τραγούδι του Τομ Γουέιτς

η ταινία εκπέμπει τον ερωτισμό μιας άλλης εποχής.

σκηνή αντίστοιχου κάλους με αυτή της Σάρον Στόουν στο «Βασικό Ένστικτο»

Follow @CineTwts

Dazed And Confused (1993)

**1/2

Κωμωδία ενηλικίωσης. Ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ («Bernie») μεταφέρει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο τις αγωνίες των αμερικανών εφήβων τη δεκαετία του εβδομήντα (όχι ότι έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα). Για να πάρεις μια ιδέα, φαντάσου το «American Graffiti» στη δεκαετία του LCD. Εμένα ούτε το ένα, ούτε το άλλο με ενθουσίασαν. Έχει πλάκα βέβαια, να βλέπεις τόσα γνωστά πρόσωπα 20 χρόνια νωρίτερα, πριν γίνουν αναγνωρίσιμοι σταρ. 

Μίλα Γιόβοβιτς και Σον Άντριους, για μία νύχτα παντρεμένοι.

Follow @CineTwts