The Kings Of Summer (2013)

(«Toy’s House»)
Νεανική ταινία, αυτές που αποκαλούν “ενηλικίωσης”. Σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τζόρνταν Βογκτ-Ρόμπερτς. Φρέσκια ταινία που έχει κάτι να πει, μεγάλο της ατού το έξυπνο χιούμορ. Δουλεμένοι χαρακτήρες, ιδιαίτεροι, πολυδιάστατοι, αληθινοί. Ξεχωρίζω την ερμηνεία του Νικ Όφερμαν στο ρόλο του πατέρα αλλά και του νεαρού Μόιζες Αρίας στο ρόλο του Μπιάτζιο.

Μεγάλο της ατού το έξυπνο χιούμορ

Follow @CineTwts

The Banisment (2007)

(«Izgnanie», «Η αποξένωση»)
Ρώσικο δράμα. Παρότι έχει αρκετές και αναπάντεχες εναλλαγές στην τροπή του σεναρίου, είναι τόσο μεγάλο και αργό που σε κάποια σημεία ξεχνάς την υπόθεση. Από την άλλη, σε ανταμείβει με τα εξαιρετικά του κάδρα της ρωσικής επαρχίας, τον λυρισμό του, τη φωτογραφία του, τις ερμηνείες. Εμβαθύνει τόσο πολύ στα συναισθήματα των χαρακτήρων, που στο τέλος νιώθεις ότι παρακολουθείς την ιστορία ενός ανθρώπου που γνωρίζεις και συμπάσχεις μαζί του. 

If you want to kill, kill. If you want to forgive, forgive.

Follow @CineTwts

Cosmopolis (2012)

Ένα καλογυρισμένο, απαστράπτον λάθος. Η αυτοκαταστροφική πτήση του Ίκαρου προς τον ήλιο, όπως αναφέρεται και στην ταινία. Φιλοσοφημένες ατάκες η μία πάνω στην άλλη χωρίς ειρμό, από άψυχους χαρακτήρες χωρίς ενδιαφέρον. Ρε, μπας και ζήλεψε το “Greek Weird Wave” ο Κρόνενμπεργκ;

Follow @CineTwts

The Avengers (2012)

(«Οι Εκδικητές»)
Μαζεύονται μπόλικοι υπερήρωες για να προλάβουν ενδεχόμενη εξωγήινη απειλή. Εξαιρετικά εφέ αλλά πολύ μεγάλη διάρκεια των σκηνών δράσης για τα γούστα μου (κάνα μισάωρο ήταν μόνο η τελική μάχη). Εξυπνίστικες ατάκες μετά από κάθε μπουνίδι και κολλητές στολές, απαραίτητο αξεσουάρ για όλους τους γυναικείους ρόλους. Τόσο διαφημισμένο που ξέρεις πολύ καλά τι θα δεις. (Πόσες φορές ακόμα θα δούμε συντριμμιασμένη τη Νέα Υόρκη;)

Follow @CineTwts