The Stoker (2010)

(«Kochegar»)
Ένας Γιακουτιανός θερμαστής (stoker) κάνει τα στραβά μάτια όταν καίνε πτώματα στον φούρνο του, δύο φίλες που ερωτεύτηκαν τον ίδιο άντρα, ένας μουγκός εκτελεστής. Ο Αλεξέι Μπαλαμπάνοφ με σύμμαχο το μαύρο, σαρδόνιο χιούμορ του, αφήνει τους χαρακτήρες να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους. Μέχρι την τρίτη πράξη, όπου η ιστορία του καθενός πάει και δένει με των υπολοίπων.

Η ντεκαντέντσια της Ρωσίας.

Follow @CineTwts

White Tiger (2012)

(«Belyy Tigr»)
Πολεμική ταινία φαντασίας. Η επίσημη επιλογή της Ρωσίας για να το Ξενόγλωσσό Όσκαρ. Σίγουρα ήταν άνισο, κάποιες φορές καταντούσε κι ανόητο. Για να φτάσω να δω τι υπάρχει κάτω από τη πρώτη ανάγνωση ενός φιλμ, πρέπει αυτή η πρώτη ανάγνωση να μην με απογοητεύσει. Όποιο κι αν είναι το αλληγορικό μήνυμα της ταινίας, δεν με ενδιαφέρει πια. Ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας ήταν ο “Λευκός Τίγρης”, η νέμεσις του ήρωα, το άρμα-φάντασμα. Οι μάχες με τα τεθωρακισμένα άρματα είναι τρομερά αληθοφανείς και το γεγονός ότι δεν χρησιμοποίησε καθόλου ψηφιακά εφέ προσθέτει πολύ στην ατμόσφαιρα. 

Όλα τα τανκς ήταν λειτουργικά άρματα από τον Β’Π.Π., πολύ εντυπωσιακό.

Follow @CineTwts

Assassin(s) (1997)

(«Οι Δολοφόνοι»)
Αμέσως μετά την επιτυχία του «Μίσους» ο Ματιέ Κασοβίτς προτιμά να μην επαναλάβει τον εαυτό του. Γυρίζει μια σκληρή ιστορία ωμής βίας με ήρωες έναν γερασμένο δολοφόνο και τον μαθητευόμενό του. Καθόλη τη διάρκεια μια αναμμένη τηλεόραση συνοδεύει την κάθε τους απόφαση. 

Μια σκληρή ιστορία ωμής βίας

Follow @CineTwts

Ο Γιός Του Τσάρλι (2009)

(«Charlie’s Son»)
Ελληνικό μπι-μούβι. Στρωτή αφήγηση, γεμάτοι διάλογοι, χαρακτήρες-καρικατούρες του αθηναϊκού υπόκοσμου, σε ατμόσφαιρα υπονόμου. Ντεμπούτο του Κάρολου Ζωναρά (πέρσι γύρισε το παρόμοιας αισθητικής «Μπιγκ Χιτ»). Καλές ερμηνείες των Φαίδων Γεωργίτση, Κώστα Βουτσά και Αθηνά Παππά που δεν διστάζουν να τσαλακώσουν το προφίλ τους. 

Θα το ευχαριστηθείς μόνο αν είσαι φαν του είδους αλλιώς μην το δοκιμάσεις ούτε από περιέργεια.

Follow @CineTwts