Ilsa: She Wolf Of The SS (1975)

***
Δεν μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου σαδιστοβλεψία (torture porn fan) χωρίς να έχεις δει τουλάχιστον μια φορά το «Ίλσα, η Λύκαινα Των Ες-Ες». Ο συνδυασμός γυμνού και κατεστραμμένης σάρκας με αηδίασε αφόρητα, οπότε -κατά κάποιο τρόπο- η ταινία πέτυχε τον σκοπό της. Από την άλλη, καθώς φτάναμε στο τέλος, αντιλήφθηκα ότι πλέον δεν νιώθω τίποτα, συνήθισε το μάτι...

Η Νταϊάν Θορν ήταν η καλύτερη επιλογή για να ερμηνεύσει την σαδίστρια Ίλσα. 

Follow @CineTwts

Citizen Kane (1941)

****1/2

Δεν νιώθω ότι μπορώ να προσθέσω κάτι γράφοντας για τον «Πολίτη Κέιν». Απλά να τονίσω ότι την παρακολούθησα με τον ίδιο ζήλο και περιέργεια που θα παρακολουθούσα ένα σύγχρονο φιλμ κι αυτό είναι μεγάλη υπόθεση για μια ταινία γυρισμένη 70 χρόνια πριν. 

Follow @CineTwts

Praise (1998)

**1/2 
Αυστραλιανό θρίλερ με κάμποσες διακρίσεις και βραβεία. Πρόκειται για τη δυσάρεστη πλευρά μιας σχέσης. Ο σκηνοθέτης έχει υλικό για να κάνει την ταινία ενδιαφέρουσα αλλά το παραμελεί. Ο ήρωας αποδέχεται τις μέτριες σεξουαλικές του επιδόσεις και τον αλκοολισμό του, η ηρωίδα έχει ακατάσχετη σεξουαλική όρεξη αλλά και έντονο δερματικό πρόβλημα εκζεμάτων. Αφού το ζευγάρι χωρίσει αποκτάει περισσότερο ενδιαφέρον η ταινία, αυτή τρελαίνεται (θυμίζει το «Betty Blue») και δεν αποδέχεται τον χωρισμό. Μέχρι να φτάσει εκεί όμως είχα ήδη βαρεθεί.

Follow @CineTwts

Clean, Shaven (1993)

**1/2

Ενοχλητικό (όχι αντιπαθές) ψυχολογικό θρίλερ. Ημίτρελος, αυτοκτονικός και κύριος ύποπτος στο φόνο ενός ανήλικου κοριτσιού, ψάχνει απεγνωσμένα να βρει την κόρη του. Η ταινία προσφέρει μια διαφορετική ματιά στο μυαλό ενός ψυχολογικά διαταραγμένου ανθρώπου. Σε βάζει άμεσα στην παράνοια την οποία ζει και από την οποία προσπαθεί να ξεφύγει. Χτίζεται αργά και σταδιακά και μόλις στο τελευταίο μισάωρο σε αποζημιώνει με διάφορες αποκαλύψεις που εξηγούν την όλη συμπεριφορά του. Πολύ καλή η ερμηνεία του Πίτερ Γκριν.

Follow @CineTwts

Black Snake Moan (2006)

**1/2 
Ξεκινάει εξαιρετικά, πολλά υποσχόμενο. Ένας άφραγκος νέγρος μουσικός κρατάει αιχμάλωτο ένα σέξι εικοσάχρονο νυμφίδιο μέχρι να βγει από μέσα της ο σατανάς. Κάπου στη μέση όμως το χάνει, δεν ξέρει που και πώς θέλει να το πάει, κάνει μια ολοστρόγγυλη κοιλιά και σβήνει. Ας μην κρυβόμαστε, ο Σάμιουελ Τζάκσον δεν είναι και μαέστρος της υποκριτικής και όσο σέξι κι αν εμφανίζεται η Κριστίνα Ρίτσι δεν μπορεί να πάρει την ταινία στους ώμους της. 

Η Κριστίνα Ρίτσι ως σέξι εικοσάχρονο νυμφίδιο

Follow @CineTwts

A Separation (2011)

***1/2 

(«Ένας Χωρισμός»)

Την είδα χωρίς προσδοκίες. Η προηγούμενη ταινία του Ιρανού σκηνοθέτη Ασγκάρ Φαρχαντί «About  Elly» μου φάνηκε μέτρια ενώ οι κριτικοί την επαινούσαν, όπως και το «Ένας Χωρισμός», οπότε περίμενα μια από τα ίδια. Στο «Ένας Χωρισμός» όμως ο Φαρχαντί δεν παρουσιάζει απλά ένα μωσαϊκό χαρακτήρων και τις ιδιοτροπίες της ιρανικής κοινωνίας αλλά τα τοποθετεί μέσα σε μια κινηματογραφική ιστορία. Ο τίτλος αλλά και η αρχή της ταινίας μας παραπέμπει στο επικείμενο διαζύγιο του πρωταγωνιστικού ζευγαριού. Στο τέλος όμως ο σκηνοθέτης επιλέγει να μας ξεκαθαρίσει ότι τελικά ο τίτλος δεν παράπεμπε σε αυτό το χωρισμό αλλά σε όλους τους υπόλοιπους χωρισμούς που βίωσαν οι χαρακτήρες του. Πολύ καλό σενάριο και πολύ δυνατοί χαρακτήρες.

Follow @CineTwts

We Need To Talk About Kevin (2011)

***1/2

Λίγες ταινίες είναι αρκετά θαρραλέες ώστε να παρουσιάσουν ένα παιδί που δεν μεγαλώνει σε εχθρικό περιβάλλον αλλά έχει σαδιστική προδιάθεση. Η μητέρα του τον αγαπάει ενώ αυτός έχει μόνο στόχο του να της καταστρέψει τη ζωή. Θα μπορούσε να είναι ταινία τρόμου («The Omen»), η σκηνοθέτις όμως επιλέγει να διηγηθεί την ιστορία μέσα από τα μάτια της μητέρας, έτσι χτίζει ένα βαθύ δράμα βασισμένο στη σχέση μάνας – γιού αποφεύγοντας τις εύκολες απαντήσεις. Η Τίλντα Σουίντον  είναι για μια ακόμη φορά εξαιρετική στην ερμηνεία της  αν και ο μπόμπιρας είναι αυτός που τελικά κλέβει την παράσταση.

Follow @CineTwts