Into The Wild (2007)

****

(«Ταξίδι Στην Άγρια Φύση») 

Η τελευταία ταινία που έχει γυρίσει μέχρι στιγμής ο Σον Πεν, τον συμπάθησα σαν σκηνοθέτη. Ιδεαλιστής και ονειροπόλος νεαρός, ξεκινάει μόνος ένα ταξίδι στην Αλάσκα για να αποφύγει την κοινωνία και να έρθει πιο κοντά στη φύση. Ο δρόμος του είναι δύσκολος και μπορεί να τον οδηγήσει στην καταστροφή όμως ο νεαρός δεν τα παρατάει, συνεχίζει το δρόμο μέχρι το τέλος. Ο σκηνοθέτης δεν κάνει συμβιβασμούς, τραβάει κι αυτός με θάρρος την ιστορία του μέχρι το τέλος, ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να ειπωθεί σωστά αυτή η ιστορία και αυτό το δύσκολο τρόπο διαλέγει ο Σον Πεν. Το σάουντρακ είναι εκπληκτικό (Έντι Βέντερ).

Follow @CineTwts

Harper (1966)

***1/2

Θα μπορούσε να είναι νουάρ όμως εξελίσσεται στην ηλιόλουστη Καλιφόρνια του '60. Με έξυπνες αβανταδόρικες ατάκες ο Πολ Νιούμαν αναπαριστά τον Λου Χάρπερ, ιδιωτικό ντετέκτιβ που θα διαλευκάνει μια την εξαφάνιση του πλούσιου συζύγου. Καλογραμμένος χαρακτήρας και σχετικά πρωτότυπος, ιντρικγαδόρικο το σενάριο μου θύμισε αρκετά το «Chinatown».

Follow @CineTwts

Troy (2004)

**

Περιπέτεια ιστορικού χαρακτήρα. Μου αρέσουν τέτοιου είδους ταινίες, δεν τρελαίνομαι αλλά τις βλέπω ευχάριστα. Η «Τροία» είναι απλά βαρετή. Οι χαρακτήρες δεν έχουν κανένα βάθος και η πλοκή είναι παντελώς αδιάφορη. Κλισέ των ταινιών δράσης προσαρμοσμένα σε μια υποτιθέμενα «Αρχαία Ελλάδα». Προφανώς δεν έχει καμία ιστορική ακρίβεια αλλά αυτό είναι το μικρότερό της μειονέκτημα. 

Διασκεδαστικός (με την κακή έννοια) ο Μπραντ Πιτ ως κουλ Αχιλλέας.

Follow @CineTwts

Forrest Gump (1994)

**1/2 

Μόνο σαν “κρυφή απόλαυση” μπορώ να δεχτώ ότι ακόμα κάποιος βλέπει το «Φόρεστ Γκαμπ» και δεν βαριέται. Δεν θέλω να το μειώσω, θέλω να το προσγειώσω. Είναι μια καλή ιστορία που διηγείται με πολύ όμορφο τρόπο ο Ρόμπερτ Ζεμέκις, ούτε τον Ζεμέκις θέλω να μειώσω, κάνει εκπληκτικές παιδικές ταινίες (όπως τα «Back To The Future», «Who Framed Roger Rabbit» κτλ) αλλά παιδικές. Άλλη μια τέτοια ταινία προσπάθησε να κάνει και "όλο το σύμπαν συνωμότησε" να πάρει 6 Όσκαρ.

Follow @CineTwts

Dazed And Confused (1993)

**1/2

Κωμωδία ενηλικίωσης. Ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ («Bernie») μεταφέρει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο τις αγωνίες των αμερικανών εφήβων τη δεκαετία του εβδομήντα (όχι ότι έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα). Για να πάρεις μια ιδέα, φαντάσου το «American Graffiti» στη δεκαετία του LCD. Εμένα ούτε το ένα, ούτε το άλλο με ενθουσίασαν. Έχει πλάκα βέβαια, να βλέπεις τόσα γνωστά πρόσωπα 20 χρόνια νωρίτερα, πριν γίνουν αναγνωρίσιμοι σταρ. 

Μίλα Γιόβοβιτς και Σον Άντριους, για μία νύχτα παντρεμένοι.

Follow @CineTwts

In Time (2011)

**1/2 

Μπλοκμπάστερ επιστημονικήςφαντασίας. Βασίζεται σε μια έξυπνη ιδέα, ότι όλες οι δοσοληψίες γίνονται με χρόνο και όχι με χρήμα. Με άλλα λόγια οι “φτωχοί” που δεν έχουν χρόνο, πεθαίνουν. Είχε τη δυναμική να γίνει καλή ταινία, όμως λίγο το λαβ-στόρι, λίγο τα πολλά κυνηγητά,  αποδυνάμωσαν το αποτέλεσμα. Ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ («Alpha Dog») αποδεικνύει άλλη μια φορά ότι έχει στόφα ηθοποιού. Τέλος, εντύπωση μου έκανε πώς δόθηκαν τόσα λεφτά για μια αντισυστημική ταινία.

ΣΠΟΪΛΕΡ: Κρίμα που πεθαίνει νωρίς η Ολίβια Γουάιλντ

Follow @CineTwts