Petite Maman

(Μικρή Μαμά)
Χρησιμοποιόντας σαν όχημα την παιδική φαντασία και χωρίς στιγμές κορύφωσης, καταφέρνει να χτισει μια πολύ ευαίσθητη ιστορία. Η σκηνοθέτις επιλέγει να κάνει την αφήγησή της  χωρίς τεχνάσματα και εντυπωσιασμούς, διατηρόντας ενα γαλήνιο ρυθμό και μικρή διάρκεια, βγάζει στον θεατή αγνά συναισθήματα και ειλικρινή συγκίνηση.

Follow @CineTwts

The Princess Bride (1987)

(Τρελές Ιστορίες Έρωτα Και Φαντασίας)
Παιδική ταινία αλλά δεν είναι. Λουσμένη με κλισέ, μα πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Ένα παραμύθι για να βάλεις τα παιδιά σου για ύπνο, ένα παραμύθι με γίγαντες, βασιλιάδες, μάγισσες, πειρατές και φυσικά τον αληθινό έρωτα, την πραγματική αγάπη που όλα τα νικά. Παρότι στην Αμερική θεωρείται κλασική ταινία, στην χώρα μας όταν παίχτηκε πέρασε αθόρυβα και ποτέ δεν κέρδισε το κοινό της.

Death can not stop true love. All it can do is delay it for a while.

Follow @CineTwts

Γυναίκες Που Περάσατε Από Εδώ (2018)

Σαν να κάθισα με τον παππού μου, να μου πει μια αστεία ιστορία που του συνέβη πριν 40 χρόνια. Το χιούμορ έχει γεράσει αλλά δεν μπορείς να μην γελάσεις μαζί του. Νιώθεις τη στοργή του παππού βλέπεις στα μάτια του πόσο χαρούμενος είναι, χαλαρώνεις μαζί του κι απολαμβάνεις τη βόλτα. Μακάρι να βγάζει μια ταινία κάθε χρόνο.  

Follow @CineTwts

Mandy (2018)

Η πρώτη ώρα της ταινίας χτίζει ατμόσφαιρα. Πάρτη και πέτα τη στα σκουπίδια ή μπορείς απλώς να μην τη δεις. Δεν θα χάσεις τίποτα από άποψη πλοκής, χαρακτήρων ή ατμόσφαιρας. Το δεύτερο μισό της ταινίας είναι ο λόγος για να παρακολουθήσεις το Mandy. Καρτουνίστικη χορταστική βία και ο Νίκολας Κέιτζ στα κάγκελα. Μια ατσάλινη καύλα.

Σαφείς αναφορές σε Evil Dead, Pinhead, Παρασκευή και 13, Αρτζέντο (τον μπαμπά) και η λίστα δεν τελειώνει. 

Follow @CineTwts

The Blackcoat's Daughter (2015)

(«February»)
Γυναίκες πρωταγωνίστριες, με ουσιαστικούς διάλογους χωρίς να είναι «γυναικεία» ταινία. Περνάει το Bechdel Test. Κατά τα άλλα τα σημαντικά, θρίλερ τρόμου απο τα καλύτερα των τελευταίων ετών. Άρτια σκηνοθετημένο που μαζί με την μουσική επιμέλεια δημιουργεί την απαραίτητη ατμόσφαιρα. Πολύ καλά δουλεμένο στο μοντάζ με αποτέλεσμα να μην μπορεις ευκολα να δομησεις το παζλ της πλοκής μέχρι  τέλος. Το σενάριο παρά την απλότητά του, καταλήγει σε ένα εξαιρετικό φινάλε που εξηγείται μόνο εφόσον επαναφέρεις τις φαινομενικά ασύνδετες σκηνές της ταινίας. Ήδη νιώθω ότι το έχω αδικήσει στη βαθμολογία.

Πρώτη ταινία του Οζ Πέρκινς, γιού του Άντονι Πέρκινς. 

Follow @CineTwts

Cinema Paradiso (1988)

(«Σινεμά ο Παράδεισος») 

Δεν ξέρω τι σχηματισμό είχαν οι πλανήτες και αυτή η ταινία συγκίνησε κοινό και κριτικούς. Εκτός από πολύ βαρετή είναι και κακοφτιαγμένη. Το οξύμωρο είναι ότι όταν την είχα δει (κάπου στα νάιντις) μου άρεσε (προς υπεράσπισή μου, ήμουν ακόμα ανήλικος). Χαρακτήρες καρικατούρες, συγκίνηση σε κονσέρβα, γκριμάτσες παιδικού θεάτρου μπας και κερδίσουμε το γέλιο και σκηνές ανούσιες που δεν εξυπηρετούν πουθενά και τίποτα.  Θα μπορούσα φυσικά να μην χάσω την ψυχραιμία μου και να εκφραστώ ευγενικά λέγοντας απλώς πως η ταινία δεν γέρασε καλά.

Φωτογραφία και μουσική, τα αφήνω στο απυρόβλητο, είναι καλά. 

Follow @CineTwts

Love & Basketball (2000)

Αισθηματική ταινία καλαθοσφαίρισης. Σαχλαμαρέ σενάριο, συμβατική κινηματογράφηση, αισθητική τηλεταινίας και αδιάφορο θέμα. Μόνο που σε κρατάει από τα καλαμπαλίκια από την αρχή μέχρι το προβλεπόμενο φινάλε. Δεν σου κρύβω ότι δάκρυσα (πάνω από μια φορά). Για εμάς που έχουμε ευαίσθητη ψυχούλα, είναι ρομάντζο άλφα κλάσης. Και έχει αναλάβει την παραγωγή ο Σπάικ Λι.

All's fair in love and basketball.

Ένα χρόνο πριν αλλά και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων,

 τα παιδιά ήταν ζευγάρι κρυφά από την σκηνοθέτιδα και την παραγωγή. 

Follow @CineTwts

Ink (2009)

Θρίλερ φαντασίας. Παρά τη μικροσκοπική του χρηματοδότηση έχει ένα πολύ ζωντανό σενάριο, όταν θα πέσει στα χέρια του κατάλληλου ανθρώπου και ξαναγυριστεί με το κατάλληλο μπάτζετ, θα γίνει το επόμενο Χάρι Πότερ. Πολύ μεράκι στη σκηνοθεσία, στο ρυθμό, στους χαρακτήρες και πολύ προσεγμένο σενάριο. Μην φανταστείς κάτι πρωτόγνωρό αλλά σίγουρα είναι πολύ διαφορετικό. Με χάλασε πολύ η γλυκερή μουσική επένδυση κονσέρβα από λίστες με δωρεάν μουσική (δεν είναι αλλά αυτό μου θύμισε).

One thing begets the next. A man has a weakness, he's flawed.
That flaw leads him to guilt. The guilt leads him to shame.
The shame he compensates with pride and vanity...

...And when pride fails, despair takes over and they all lead to his destruction.
It will become his fate...
Something's gotta stop the flow.

Follow @CineTwts

The Nile Hilton Incident (2017)

(«Κάιρο Εμπιστευτικό»)
Πολυεπίπεδο αστυνομικό θρίλερ, με φόντο την πλατεία Ταχρίρ έτοιμη να εκραγεί (αραβική άνοιξη 2011). Ένας διεφθαρμένος αστυνομικός ερωτεύεται την λάθος γυναίκα και πάει κόντρα στο πολιτικό κατεστημένο. Εξαιρετική κινηματογράφηση στην σκοτεινή πλευρά του Καΐρου, με στιβαρό σενάριο και αληθινούς χαρακτήρες που προσαρμόζονται για να επιβιώσουν. Προσωπικά μου άρεσε και το «Metropia» του ίδιου σκηνοθέτη.

Τα περισσότερα γυρίσματα έγιναν στην Καζαμπλάνκα.
Φυσικά η ταινία απαγορεύτηκε στην Αίγυπτο.

Follow @CineTwts

mother! (2017)

(«Μητέρα!»)
Μια δαιδαλώδης αλληγορία μεταμφιεσμένη σε κλειστοφοβικό θρίλερ χαρακτήρων. Είναι τόσα τα επίπεδα ανάγνωσης που μπορείς να ακολουθήσεις παρακολουθώντας την ταινία, που ομολογώ ότι –αρχικά- αμέλησα την συνοχή του σεναρίου. Το «mother!» δεν είναι η κλασική ταινία με αρχή, μέση και τέλος και αυτό είναι το μεγάλο της μειονέκτημα. Τι να την κάνω την πολυεπίπεδη ανάγνωση αν δεν στέκεται η ταινία χωρίς την αλληγορία της; Θα βρω χρόνο να την ξαναδώ και να την συζητήσω όμως δεν θα γίνει ποτέ αγαπημένη μου γιατί δεν έχει συμπαγές σενάριο ή διότι βαριέμαι τις θρησκευτικές αλληγορίες (εκτός αν είναι του Μπουνιουέλ). Κατακλείδα, δες την πριν την απορρίψεις. 

6 χρόνια CINE TWEETS, αγαλλιάζει μέχρι και η ψυχή του Θεού

Follow @CineTwts

Al Final Del Túnel (2016)

(Στο Τέλος του Τούνελ)

Ταινία τύπου θρίλερ και ληστείας, από αυτές που υποτίθεται βασίζονται σε ένα καλό σενάριο. Το συγκεκριμένο είναι εκούσια περίπλοκο λόγω έλλειψης συγγραφικής εμπειρίας (μαεστρίας).  Έχει κάτι τρύπες ΝΑ και ταυτόχρονα πηδάει από το ένα στερεότυπο στο άλλο. Καμία γοητεία, κανένα σεξαπίλ. Κι άλλο ένα μειονέκτημα, ο “πολυτάλαντος” σκηνοθέτης/σεναριογράφος προσπαθεί τόσο ξετσίπωτα να κλέψει το συναίσθημα από τον θεατή που με εκνεύρισε σε βαθμό να κάτσω να γράψω το μπλογκ μου μετά από δύο μήνες μπας και σώσω 2 ώρες σε κανένα φιλαράκι. 

Follow @CineTwts

Blade Runner 2049 (2017)

Προτιμώ να επικεντρωθώ στα αρνητικά μιας σχεδόν τέλειας συνέχειας του πρώτου άφταστου αριστουργήματος. Παρόλο το ταλέντο του, παρότι  δεν έχω δει κακή ταινία του (ίσως τις έχω δει όλες) ο Βιλνέβ (όχι ο Ζακ) δεν έχει το εκτόπισμα του Ρίντλεϊ Σκοτ. Από το σάουντρακ λείπει ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και από το σενάριο λείπει ένας Φίλιπ Ντικ, να δώσει ένα διήγημα για να πατήσει πάνω. Από την άλλη, όταν το Χόλυγουντ αποφασίζει να ανοίξει την κάνουλα με τα εκατομμύρια πάνω από μια ταινία που έχει κάτι να πει, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αποστομωτικό. 

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας είναι η πεποίθηση του ανδροειδούς ότι είναι ξεχωριστός,
ότι είναι πραγματικός άρα δεν χρειάζεται να υπακούει χωρίς κρίση ή αντίρρηση.

Follow @CineTwts

Blade of the Immortal (2017)

(Η Λεπίδα Του Αθάνατου)

Δυόμιση ωρίτσες μακέλεμα. Στα πέντε πρώτα λεπτά ο “δικός μας” έχει ήδη σφαγιάσει καμιά 100αριά κομπάρσους. Πάντα σε ανάλαφρο κλίμα ατακαδόρικου αμερικανοτραφούς χιούμορ. Κρατάω τη διακωμώδηση του γυναικείου δεν-ξερω-τι-θελισμού, όλα τα ανακατέματα των ηρώων συνέβαιναν επειδή κάποια γυναίκα ήθελε αλλά τελικά, δεν ήθελε.

Σε καμιά δεκαριά χρόνια θα φιγουράρει στις 10 καλύτερες καλτ ταινίες της δεκαετίας μας. 

Ο Μιίκε εμεινε πιστός στο αυθεντικό manga

Follow @CineTwts

Chevalier (2015)

Μια ωραία, πρωτότυπη ιδέα με θεατρικές καταβολές, που την αναπτύσσει και διαχειρίζεται πολύ σωστά η Αθηνά Τσαγγάρη. Ένας άτυπος διαγωνισμός ανδροσύνης με ανώριμα κριτήρια, για την δική τους αλλά και τη δική μας διασκέδαση. Εντυπωσιακά ώριμη αντιμετώπιση των ανδρικών ανασφαλειών.  Δεν είχα πολλές προσδοκίες από τη μόνιμη συνεργάτιδα του Λάνθιμου, αφού το «Άτενμπεργκ» δεν ήταν στο στιλ μου. Και παρότι το σενάριο είναι του Ευθ. Φιλίππου (σημαίνει αυτιστικοί διάλογοι) οι ηθοποιοί (;) επιλέγουν να τους παίξουν πιο ρεαλιστικά και η ροή κυλάει άψογα. Κι άσ΄τους άλλους να λένε για «αμηχανία, απογοήτευση, νωθρότητα» κι άλλες κλισεδιάρικες παπαρολογίες κριτικών με τουπέ που δεν μπορούν να εκφράσουν τη δική τους γνώμη γιατί απλούστατα δεν έχουν άποψη και γούστο.  

Το τιμόνι εχει πέη. 

Follow @CineTwts

La Collectionneuse (1967)

(«H Συλλέκτρια»)

Ταινία διαλόγου, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που αναπτύσσονται μέσα από τις σχέσεις τους. Το καλοκαίρι είναι η μόνη εποχή που απενοχοποιεί την τεμπελιά, η μόνη εποχή που μπορείς να ζεις χωρίς δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, χωρίς να πρέπει να απολογηθείς για αυτό (όλα αυτά πριν κάνεις οικογένεια). Αυτή την αίσθηση αναπαράγει ο Ερίκ Ρομέρ στην «Συλλέκτρια» ενώ παράλληλα αναλύει ένα αντισυμβατικό φλερτ, όπου ο ένας προσπαθεί να κερδίσει τον ενδιαφέρον του άλλου παίζοντας με το μυαλό του. Μόλις τρία χρόνια πριν γυρίσει το «Γόνατο Της Κλαίρ». 

Τι όμορφο και δροσερό κορίτσι. Ερωτεύτηκα. 

Follow @CineTwts

The Diary Of A Teenage Girl (2015)

(«Το Ημερολόγιο Μιας Εφηβης»)
Αρχικά σε εγκλωβίζει στο ταξίδι της, και σιγά σιγά σε επαναφέρει στην πραγματικότητά σου, αδυνατώντας να κορυφωθεί. Βασισμένο σε κομικ άμεσα επηρεασμένο από την δουλειά του Ρόμπερτ Κραμπ. 

Από γυναίκες, για γυναίκες

Follow @CineTwts

Last Will And Testament Of Rosalind Leigh (2012)

Θριλεράκι μυστηρίου, χαμηλού προϋπολογισμού, που ποντάρει στην ατμόσφαιρά του αλλά και στον σταδιακό αποπροσανατολισμό σου. Εξηγούμαι, απευθύνεται κυρίως σε φαν του είδους που έχουν δει μπόλικα θρίλερ. Φροντίζει να σου δώσει τόσα στοιχεία ώστε να σιγουρευτείς ότι ξέρεις που το πάει, το χτίζει αργά προσέχοντας να μην προδώσει τον προορισμό του. Στο τέλος σοβαρεύει η κατάσταση και σε ξαφνιάζει ευχάριστα με ένα ουσιώδες φινάλε. 

Faith Is Fragile

Follow @CineTwts

Querelle (1982)

(«Ο Καβγατζής»)
Δέκα λεπτά ήταν αρκετά για να αφομοιώσω την ατμόσφαιρα της ταινίας αλλά και να βαρεθώ,  αφού δεν υπάρχει ιστορία να παρακολουθήσω. Η υπόλοιπη ταινία κύλισε βασανιστικά.

Γέλασα πολύ με τις ζωγραφισμένες πούτσες παντού. Ανώριμο το αστείο άλλα εξακολουθώ να μην μπορώ να κρατηθώ (ως ώριμος άντρας) και να γελάω σπαστικά.

 

Follow @CineTwts

Hell Or High Water (2016)

(«Πάση Θυσία»)
Είναι αρκετά καλή χωρίς να είναι αριστούργημα, και πως δικαιολογεί τον θόρυβο και τα διάφορα βραβεία που πήρε και θα πάρει; Έχουν ελαχιστοποιηθεί οι ακριβές καλοδουλεμένες παραγωγές με πρωτοκλασάτα ονόματα, που είναι διασκεδαστικές και ταυτόχρονα ουσιαστικές, έχουν κάτι να πουν. Χωρίς να διακρίνεται για την πρωτοτυπία ή την περίτεχνη σκηνοθεσία, θα γεμίσει το “ενδιαφερόμετρό” σου. 

Follow @CineTwts

The Handmaiden (2016)

(«Ah-ga-ssi»)Διαθέτει αυτό το κάτι που ξεχωρίζει τις μεγάλες ταινίες, αυτές που αντέχουν στον χρόνο. Φυσιολογικό θα ήταν να σου πω για την συναρπαστική ιστορία και τα τουίστ του σεναρίου (που τα έχει), αλλά προτιμώ να σου πω για την κίνηση της κάμερας που σε ταξιδεύει στον κόσμο της ταινίας σαν ατμόπλοιο στον Μισσισσιππή. Πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες του 2016 και όποια άλλη συζήτηση περιττεύει. 

Follow @CineTwts