White Dog (1982)

Ένας ρατσιστής σκύλος, εκπαιδευμένος να επιτίθεται σε μαύρους. Ο μύθος γύρω από αυτό το απαγορευμένο ρατσιστικό φιλμ είναι μεγαλύτερος από ότι το φιλμ καθαυτό. Πρωτότυπη ιδέα, αν και θα το ήθελα λίγο πιο μπρουτάλ. Όμως, παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό της, είναι φλύαρη και προβλέψιμη. Η μουσική του Έννιο Μορικόνε και η σκηνή με τον παππού και τις εγγονούλες του ήταν τα καλύτερά μου.  

Kάτι είχαν βάλει στα μάγουλα του σκύλου με αποτέλεσμα να μένουν τα χείλη του συνέχεια σηκωμένα ώστε να φαίνονται τα δόντια του. Λίγο αν ξέρεις από σκύλους, τον βλέπεις ότι χαμογελάει, τον βλέπεις ότι δεν είχε επιθετική συμπεριφορά, δεν έχει κατεβασμένα τα αυτιά του. Το πιο αστείο είναι όταν έδειχνε τα δόντια του και ταυτόχρονα γλειφόταν. Φαντάζομαι κάποια λιχουδιά θα του έδειχναν για να κοιτάει προς τα εκεί και του έτρεχαν τα σάλια.

Follow @CineTwts

The Great Santini (1979)

(«Ο Κληρονόμος Της Βίας»)
Οικογενειακό δράμα. Η σχέση πατέρα – γιού είναι ούτως ή άλλως προβληματική κατά την περίοδο που ο έφηβος ενηλικιώνεται, πόσο μάλλον όταν ο πατέρας απαιτεί στρατιωτική πειθαρχία. Ουσιαστικά είναι μια ταινία χαρακτήρων με παραμελημένη πλοκή, με τις εξαιρετικές ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών της, με αξιομνημόνευτες σκηνές, λίγες χιουμοριστικές ανάσες και κάνα δυο δακρύβρεχτα πλάνα. 

Ένας στρατιώτης, εκτός πολέμου, δεν έχει με ποιόν να πολεμήσει και τα βάζει με την οικογένειά του.

Follow @CineTwts

Drinking Buddies (2013)

(«Ποτέ Μη Λες Ποτά»)
Ανάλαφρη, ευχάριστη, την βλέπεις ένα απογευματάκι και σου φτιάχνει την διάθεση. Έχουμε συνηθίσει οι ρομαντικές κομεντί να απευθύνονται σε γυναίκες. Το «Drinking Buddies» φρεσκάρει το είδος, ενώ απευθύνεται σε ένα συναισθηματικό κοινό ανεξαρτήτως φύλλου. Όλοι οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να είναι φιλαράκια μου, μου άρεσε πολύ αυτό, όπως επίσης ότι αλλού έδειχνε η πλοκή να πηγαίνει και αλλού πήγε, πάντα με κερδίζουν αυτές οι μανούβρες. Τέλος, τι πιο όμορφο από το να παρακολουθείς την Ολίβια Γουάιλντ να σουλατσάρει στην οθόνη σου; 

Follow @CineTwts

Whatever Works (2009)

(«Κι Αν Σου Κάτσει;)
Η επιστροφή του Γούντι Άλλεν στην κωμωδία, για να γίνω πιο σαφής, η επιστροφή του στη νευρωτική κωμωδία, την κωμωδία που τον ανέδειξε, τη δική του κωμωδία. Μόνο που παραδίδει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον φυσικό διάδοχό του, τον Λάρι Ντέιβιντ. Μαζί, δημιουργούν έναν χαρακτήρα απολαυστικό. Κυνικός, μισάνθρωπος, πραγματιστής, ένας απαισιόδοξος διανοούμενος χωρίς κοινό ή μάλλον με κοινό του εμάς, τους θεατές της ταινίας.

Follow @CineTwts